بار در سیاهی و ظلمت در زندگی ام دامن گسترانده و هر کورسوی امیدی را به کام خود می کشد. سردرگم و هراسان تر از همیشه به دنبال گریزم. دیگر حتی قلم زدن های بی هدف نیز لطفی ندارد و ثقل بار غم هایم نمی کاهد؛ چراکه نوشته هایم به درنامه ای بدل گشته که کلماتی نومیدانه را به صف کشیده به امید عبور رهگذری تا دمی...

حال عجیبی است . حالتی نه چندان آشنا که رهاورد ترکیب نه چندان همگن غم و شادی است . غم جان فرسای فراق و شوق رهایی از هر آن بندی که نامش مسئولیت بود . هرآنچه بود وصف ناپذیر می نمود.

کام ها می گرفت و چشم دوخته بود به سوختن و خاکستر شد آن شئ قلمی لابلای انگشتانش، بی اعتنا به رهگذران و طعنه ها از سوزاندن ثانیه های عمرش.سال ها گذشت و او را دیدم. همچنان نگران به سیگاری که در دست داشت و رضایتی که در چهره اش هویدا بود از ندیدن لحظاتی که اگر می دید خودش را می سوخت و خاکستر می کرد ... #...